Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΜΠΑΤΖΟΓΛΟΥ ΠΕΤΡΟΣ "Τι θέλει η κυρία Φρίμαν". Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΜΠΑΤΖΟΓΛΟΥ ΠΕΤΡΟΣ "Τι θέλει η κυρία Φρίμαν". Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η κυρία Φρίμαν δεν ονειρεύεται

Και δε βλέπω γιατί να φύγουμε από την Άνδρο και να πάμε σε κάποιο άλλο νησί. Τι ν’ αλλάξουμε και γιατί. Εδώ τα έχουμε όλα. Το δωμάτιό μας με τα καθαρά σεντόνια, με τη βεράντα, την κουζίνα μας με τα δυο ψυγεία, με το γκάζι μας, με τα παγωμένα φρούτα μας.
Μια χαρά όλα. Και από θέα το ωραιότατο λιμανάκι του Μπατσί, χωρίς τα φοβερά φεριμπότ που μοιάζουν με σκάφες. Το λιμανάκι μας γαλάζιο μέχρι πλήξης. Τότε ήταν το ίδιο, όμως μ’ ελάχιστα σπίτια. Τότε θυμάμαι ένα ξενοδοχείο μονάχα. Λίγα παράθυρα, μια ταρατσούλα. θυμάμαι, ήταν Πάσχα και μέναμε κάπου εκεί στα δεξιά, δίπλα στο φούρνο. Τότε ήταν διαφορετικά, νομίζω. Λέω τότε, αντί να πω πριν είκοσι πέντε χρόνια.
Είναι κάτι φοβερό, γιατί τα θυμάμαι όλα ακίνητα. Ακόμα και μας ακίνητους κάτω από κάτι αμμόδεντρα. Πολλά χρόνια. Ας είναι. Ήταν Ανάσταση και φάγαμε μαγειρίτσα στο μικρό εστιατόριο με τα κεριά αναμμένα... Νόστιμη ήταν, σπιτικιά, που λέμε. Όχι, δηλαδή, πως είμαι κανένας κοιλιόδουλος, λίγο φαί, αλλά καθαρό και νόστιμο. Έτσι είναι το σωστό. Μια χαρά είμαστε λοιπόν εδώ στην ωραία μας ακρογιαλιά, σχεδόν μόνοι, όπου να ’ναι τα παιδάκια θα φύγουν, δε βαριέσαι, άσ’ τα να φωνάζουν, θα φύγουν κάποτε. Έχουμε και τη φέτα μας, ν’ αγοράζεις πάντα μαλακιά φέτα, γιατί η σκληρή τρίβεται σαν ασβέστης. Έχουμε τις ντομάτες μας, το αλάτι μας, το αγγουράκι μας, το φρέσκο ψωμί μας. Τι άλλο θέλουμε. Άλλωστε, μην ξεχνάς πως νοστιμιά είναι απλούστατα η όρεξη που έχεις.
Γιατί λοιπόν ν’ αλλάξουμε νησί. Όχι, πες μου. Έχω κι εγώ αυτή εδώ τη γωνιά, όπου ξαπλώνω στη σκιά μ’ ένα στρώμα φύκια και συ πάλι απολαμβάνεις τον ήλιο και σιγοψήνεσαι όσο θέλεις. Κι έχει μια περίεργη υγρή δροσιά με μυρωδιά ιωδίου αυτή η σπηλιά. Όχι δα και σπηλιά, αλλά, ας πούμε, μια κοιλότητα βράχου και μ’ αρέσει πολύ όπως μέσα από αυτή τη σπηλιά βλέπω έξω να φλέγεται ο τόπος. Είναι ωραία που πίνω έτσι το ούζο μου. Το ούζο είναι παυσίπονο. Έτσι μου είχε πει κάποτε η κυρία Φρίμαν. Το οινόπνευμα είναι παυσίπονο. Τότε δεν έπινα. Η κυρία Φρίμαν έχει περάσει τα ενενήντα. Μια γυναίκα με φοβερή θέληση. Καθετί που δεν μπορεί να γίνει όπως το θέλει αυτή το θεωρεί σαν προσωπική προσβολή, σαν ασυγχώρητη αδικία. Γιατί όμως μίλησα για την κυρία Φρίμαν; Α, ναι. Θυμάμαι πως μου είχε πει ότι το οινόπνευμα δίνει αναστολή στο άγχος, αλλά δε θεραπεύει. Και είχε δίκιο.
Έχεις, ας πούμε, ανησυχία, τέλος πάντων δεν αισθάνεσαι καλά με τον εαυτό σου ούτε με τους ανθρώπους, γενικά δεν αισθάνεσαι καλά. Αυτά τα πράγματα δεν εξηγούνται, είναι έτσι, ή καταλαβαίνεις ή δεν καταλαβαίνεις. Παίρνεις λοιπόν ένα ποτήρι κονιάκ και το κατεβάζεις μονορούφι. Φυσικά, πριν φτάσεις σ’ ολόκληρο ποτήρι, έχεις γίνει ήδη αλκοολικός. Αυτό να λέγεται. Αισθάνεσαι σαν να κεραυνοβολήθηκες. Ένα κάψιμο απ’ το λαιμό μέχρι το στομάχι. Ένα ρίγος, κάτι σαν σπασμός. Μετά αμέσως μια χαλάρωση στο σώμα, που σε λίγα λεπτά μετατρέπεται σε ψύχραιμη ευφορία. Ξαφνικά όλα γύρω σου αποκτούν μια εκπληκτική διαύγεια. Μια ένταση, αλλά κυρίως διαύγεια και μεγέθυνση. Μαζί όμως μ’ αυτή την καθαρότητα έχεις και μια εύθυμη διάθεση. Αποκτάς, θα έλεγα, μια καλοσυνάτη υπεροχή. Όλα είναι φιλικά και τεμπέλικα. Υπάρχει μέσα σου κάτι μεταξύ αδιαφορίας και μεγάλης τρυφερότητας για όλους και για όλα. Ακόμα και τον εαυτό σου τον παρακολουθείς με συμπάθεια, σαν κάτι ξένο, τον βλέπεις από κάποια απόσταση, σαν να είσαι εσύ ασφαλισμένος κι αυτός κάπου μόνος του κι εκτεθειμένος.
Αυτή η ευδαιμονία μπορεί να διαταραχτεί από το παραμικρό. Ξαφνικά θυμάσαι πως κάποια μέρα, πριν τρία χρόνια, συνάντησες κάποιον παλιό φίλο, που μέχρι να πεθάνει στα πενήντα πέντε του χρόνια από εγκεφαλικό, κατάφερε να γίνει τα πάντα, από κομμουνιστής μέχρι ορθόδοξος χριστιανός και μάλιστα να έχει θέση στην Αρχιεπισκοπή. Κυκλοφορούσε τώρα ντυμένος στα σκούρα, χειροφιλήματα στους παπάδες, ακόμα και η φωνή του άλλαξε, έγινε που λες μελωδική, ψευτοτρυφερή, σαν να μιλούσε σε πονεμένους, σε ετοιμοθάνατους και ήταν μια λέρα, τι να σου πω, μια εξαίσια λέρα, σπάνια να συναντήσεις έναν τέτοιον άνθρωπο στη ζωή σου, γιατί ήταν ευφυής, χωρίς όμως ταλέντο για μεγάλες απάτες, χωρίς φαντασία, να μικροβολευτεί ήθελε όλο κι όλο. Τον συναντώ, που λες, λοιπόν, γεια σου, του λέω με δυσφορία, αυτός εγκάρδιος, αγαπητέ Πέτρο, χαθήκαμε, μου λέει, τι αγαπητέ Πέτρο, του λέω, μήπως έγινες πατριάρχης και δεν το έμαθα. Με ειρωνεύεσαι που είμαι χριστιανός, δεν πειράζει, λέει, μια μέρα θα βρεις την αλήθεια και τότε η ζωή σου θα είναι η αγάπη για τους άλλους, γιατί μόνο αυτή μετράει. Και τώρα, που λες, χαμογέλασα και είπα, μπορεί, άντε, γεια σου. Γεια σου, μου είπε, και να ξέρεις πως η ματαιοδοξία και η απληστία δεν οδηγούν πουθενά. Πάλι χαμογέλασα κι έφυγα. Και, που λες, όταν πιεις εκείνο το ποτήρι με το κονιάκ και είσαι ήρεμος και αυτάρκης και επιεικής, ξαφνικά το αίμα σου ανεβαίνει σαν ποτάμι στο κεφάλι, μια λύσσα σε πιάνει, γιατί θυμήθηκες το φίλο που συνάντησες. Τι λες, βρε αλήτη του κερατά, σκέπτεσαι, τι λες, βρε κάθαρμα του κερατά, που χωρίς βρακί ξεκίνησες και χωρίς ποτέ σου να δουλέψεις, έτσι με το γλείψιμο και τη ρουφιανιά τα κατάφερες να έχεις έξι μαγαζιά και τέσσερα διαμερίσματα, χώρια είκοσι στρέμματα σε τουριστικές περιοχές, βρε αλήτη..., όμως δυστυχώς δεν τα είπες και τώρα αφρίζεις κυριολεκτικά. Μ’ ένα ποτήρι κονιάκ, ακόμα κι όταν δεν είσαι μεθυσμένος, παραπαίεις σε αναμνήσεις ταυτόχρονα δυσάρεστες κι ευχάριστες. Λυπάσαι για πράγματα που έκανες και άλλα που δεν έκανες, όχι όμως ψύχραιμα. Όλα μοιάζουν σαν να γίνονται τώρα. Μια απερίγραπτη κατάσταση. Αλλά ας πιω λίγο ούζο. Η κυρία Φρίμαν, που λες, από μικρή δε μετάνιωνε ποτέ για τίποτα. Το κακό και το καλό ήταν γι’ αυτή δυο διαφορετικά πράγματα. Πάντα της ήθελε το καλό το δικό της και των άλλων. Άρα πάντα είχε δίκιο. Αργότερα, όταν παντρεύτηκε το Φρίμαν και, μετά από πολλές σκέψεις, αποφάσισε πως κι ο Φρίμαν είχε σχεδόν πάντα δίκιο. Ναι, τον υπεραγαπούσε και τον εκτιμούσε σαν επιστήμονα, τον θαύμαζε για την ακεραιότητά του, αλλά σε σύγκριση μαζί της τον θεωρούσε σαν ένα πανέξυπνο μογγολάκι. Η κυρία Φρίμαν δεν ονειρεύεται. Σχεδιάζει τη ζωή της, αλλά δεν ονειρεύεται. Ας είναι.


Να της πάρω αύριο ένα τριαντάφυλλο

Καθίσανε λοιπόν σε μια γωνιά μισοσκότεινη, μ’ ένα μαρμάρινο τραπεζάκι με ξύλινη κορνίζα. Η κυρία Φρίμαν χαμογελούσε κάπως δειλά, μάλλον τρυφερά, θα έλεγα. Δεν είχε διάθεση να κάνει την έξυπνη. Κάθε άλλο μάλιστα. Φυσικά δεν παρίστανε τη μαθητριούλα, απλά έδινε την ευκαιρία στο διάσημο καθηγητή να πάρει την πρωτοβουλία. Έτσι τον κοίταζε γλυκά, αλλά με σημασία. Και να με συγχωρείς που θα σου εξηγήσω κάτι που το ξέρεις, αλλά λίγο πολύ όλα τα ξέρουμε, κι όμως δεν μπορούμε να μείνουμε βουβοί. Σου λέω, λοιπόν, πως με τα μάτια γίνεται θαυμάσια κάθε επικοινωνία και με τα μάτια μπορεί κανείς να εκφράσει όχι μόνο κάτι συγκεκριμένο, αλλά ακόμα και αφηρημένες σκέψεις. Το μάτι, που λες, μιλάει ακατάπαυστα. Και γελάω όταν βλέπω τα ζευγαράκια. Το αρσενικό λέει και λέει και τελειωμό δεν έχει, προσπαθεί να πείσει και δώστου λέει και λέει και πάλι απ’ την αρχή και εξηγεί και επεξηγεί και πάλι απ’ την αρχή, κι εκείνη τον κοιτάζει σαν να χώνεται στα βάθη της ψυχής του, σαν να νιώθει κάθε βλακεία που εκστομίζει, είτε γιατρός είναι είτε μηχανικός, αστυφύλακας, δικηγόρος, πάντα αυτός έχει δίκιο και πάντα μιλάει θαρραλέα και αυστηρά στους ανωτέρους του, που όλοι τον συγχαίρουν στο τέλος έκθαμβοι από την ανωτερότητά του. Κι εκείνη πέρα βρέχει, και πολύ σωστά η κοπέλα. Κι όπως μου είπε μια φίλη μου κάποτε, όταν οι άντρες δεν είναι ερωτευμένοι μαζί σου, δε μιλούν, παίζουν τον τοίχο· αλλά όταν είναι σοβαρά τα πράγματα, παθαίνουν λογοδιάρροια και δεν μπορείς να τους σταματήσεις με τίποτα. Αισθάνονται πως πρέπει να σε πείσουν, όταν εσύ έχεις κιόλας πειστεί, δηλαδή δεν έχεις καμιά αντίρρηση να κάνεις έρωτα μαζί τους ή και δεσμό.
Ο Φρίμαν όμως, αντίθετα, είχε ήδη εξαντληθεί στη διάλεξη κι έμεινε ανυπεράσπιστος στα μάτια που τον βομβάρδιζαν με τις γνωστές αχτίνες λέιζερ. Επέμενε λοιπόν, με το τι θέλεις να πιεις, μήπως ένα τζιν με τόνικ, μήπως πορτοκαλάδα, χόρσες νέικ, μια μπίρα, κι όλο εκείνη επαναλάμβανε ό,τι θέλεις εσύ, ό,τι πάρεις εσύ, ώσπου στο τέλος ο Φρίμαν άρχισε να τραυλίζει και παράγγειλε ουίσκι και για τους δυο, αυτή τη φορά χωρίς να τη ρωτήσει. Ο Φρίμαν πήρε ένα διπλό που το ήπιε σχεδόν μονορούφι κι αμέσως ένα δεύτερο διπλό και τέλος ένα τρίτο. Θα νόμιζε κανείς πως ετοιμαζόταν για εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς χωρίς αναισθητικό. Ήταν βέβαια ασυνήθιστος στο οινόπνευμα, έπινε μόνο τσάι με γάλα. Όσο έκανε τις μελέτες του στο σπίτι, περίπου κάθε μισή ώρα διέκοπτε τη δουλειά του και, με τη χαρά μικρού παιδιού που πρόκειται να κλέψει ένα σοκολατάκι, ετοίμαζε σχεδόν τελετουργικά το τσάι του, το έφερνε στο γραφείο, αναστενάζοντας προκαταβολικά για την ηδονή που τον περίμενε- αυτοσυγκεντρωνόταν κι έπινε την πρώτη γουλιά. Τώρα όμως, με το φοβερό οινόπνευμα έχασε τον έλεγχό του, ήταν σαν κάποιος άλλος να είχε χωθεί μέσα του. Απόκτησε μια εξωφρενική αυτοπεποίθηση, μιλούσε σχεδόν ασυνάρτητα, αλλά νόμιζε πως έλεγε σπουδαία πράγματα. Παραδέχτηκε με άνεση πως ήταν αστείος στη διάλεξη, αλλά πρόσθεσε πως μέσα στην αστειότητα αυτή κρυβόταν κάτι που τον έκανε συγκινητικό. Ξαφνικά, που λες, ξέσπασε σε καινούρια διάλεξη για τις λέξεις. Έμοιαζε τώρα σαν να είχε αντιδικία μαζί τους, σαν να ήταν θανάσιμοι εχθροί του, σαν να τον είχαν προδώσει, σαν να τον κορόιδευαν αλλάζοντας συνεχώς το νόημά τους για να τον εκθέσουν. Με λίγα λόγια, υποστήριζε πως οι λέξεις είναι ανεξάρτητες, σχεδόν σαν να υπήρχαν και χωρίς τους ανθρώπους, σαν να ήταν φαντάσματα με μαγικές ιδιότητες, πως εμείς τις ανακαλύψαμε, αλλά υπήρχαν πριν από μας.
Η κυρία Φρίμαν τα είχε λίγο χαμένα, γιατί ναι μεν καταλάβαινε πολύ καλά την απελευθερωτική δύναμη του έρωτα, αλλά δεν είχε ιδέα για την τρομερή δύναμη του οινοπνεύματος. Έβλεπε το Φρίμαν σαν ένα μαχητικό, επιθετικό άντρα γεμάτο θέληση. Τώρα τον άκουγε κατάπληκτη να λέει πως οι λέξεις δεν έχουν παρά το νόημα που τους δίνουμε, διαγράφοντας δηλαδή όσα είχε πει προηγουμένως κι έφερνε για παράδειγμα τη λέξη «έθνος», που στους αρχαίους Έλληνες σήμαινε κάτι σαν είδος. Έθνος μελισσών, έθνος γαλών, κτλ. Μετά, πάλι, η λέξη εθνικός ήταν υβριστική, γιατί πήγαινε να πει ειδωλολάτρης. Στη συνέχεια, η λέξη «έθνος» απόκτησε αξιοπρέπεια, γιατί ταυτίστηκε με τη γαλλική νασιονάλ και με τον πατριωτισμό. Τελευταία, βέβαια, ξανάγινε και πάλι, τουλάχιστο για πολλούς, υβριστική, γιατί ταυτίστηκε με το στενό σοβινισμό. Κι όσο μιλούσε, της είχε αρπάξει το δεξί χέρι σαν να ήθελε να το αποσπάσει από τον καρπό και να το πάρει μαζί του σαν αναμνηστικό. Ο ίδιος όμως αισθάνθηκε ν’ αδειάζει κι έριξε μια ματιά έξω.
Τα κίτρινα φώτα για την ομίχλη είχαν ανάψει. Ναι, είχε μια ομίχλη διάχυτη, ελαφριά και διάχυτη. Κι αυτή τη στιγμή μου φαίνεται αστείο να λέω πως είχε ομίχλη, μέσα σ’ αυτή την εκτυφλωτική λιακάδα και τη ζέστη, στα καθαρά νερά και στην ωραία σπηλιά μου κι αισθάνομαι πως θα μείνω εδώ για πάντα και θα μιλώ ατέλειωτα.
Τότε, λοιπόν, ο Φρίμαν σταμάτησε ευτυχισμένος κι ελαφρά κουρασμένος, αλλά βέβαιος πως έκανε το καθήκον του. Η κυρία Φρίμαν τού άγγιξε τρυφερά το χέρι. «Πηγαίνουμε», του είπε, «τι λες». Ο Φρίμαν με υψωμένη τη λευκή σημαία την ακολούθησε μέχρι το σπίτι της. Εκείνη τον φίλησε σαν με φτερό στα χείλη κι εξαφανίστηκε κλείνοντας αργά την πόρτα.
Ο Φρίμαν περπάτησε μέχρι το κρεβάτι του σαν υπνοβάτης. Γδύθηκε ξένος απ’ τον εαυτό του, πέταξε τα ρούχα του στο πάτωμα, αυτός ο τυπικός, ο άνθρωπος που κάθε αταξία κυριολεκτικά τον πλήγωνε, τώρα όμως ήταν αδιάφορος. Βιαζόταν να κάνει κάτι, αλλά δεν ήξερε τι και ξαφνικά αισθάνθηκε — αυτή είναι στην κυριολεξία η λέξη — αισθάνθηκε, λέω, πως δε σκεπτόταν, πως δεν μπορούσε να συγκροτήσει φράσεις που να έχουν κάποιο νόημα. Μέσα του έρεαν αισθήματα (διαθέσεις;), ρεύματα επιθυμιών ανέκφραστων, κάτι σαν τρόμος ήταν μέσα του, μια επανάσταση ίσως του πειθαρχημένου στρατού των λέξεων, οι στρατηγοί του τον έβριζαν με χειρονομίες, τα ρήματα, τα επίθετα παράτησαν τ’ άλογα κι έπεσαν στον ύπνο, και το πεζικό, εκείνα τα ασήμαντα συνδετικά, δραπέτεψαν και χάθηκαν σε βουνά, σε θάλασσες με ζεστά καλοκαίρια, σε κάτι νεανικά φιλιά, γίναν όλα εικόνες χωρίς συνέχεια και χωρίς τύψεις, διασκέδαζαν ελεύθερα κι ευτυχισμένα. Κάτι προσπάθησε να τακτοποιήσει ο Φρίμαν, ν’ ανακαλέσει στην τάξη, κάτι να εξηγήσει, «είμαι λίγο πιωμένος», πήγε να δικαιολογηθεί για να συγκεντρώσει τη διαλυμένη στρατιά, που τόσα χρόνια με αυταπάρνηση συγκροτούσε, αλλά η επανάσταση είχε επικρατήσει, γιατί άκουσε με φρίκη μέσα του την απαράδεκτη φράση για επιστημονικό δάσκαλο και μάλιστα γλωσσολόγο: «Άντε γαμήσου, βρε μαλάκα, και πολύ το σπουδαίο μας κάνεις».
«Ορίστε μας», σκέφτηκε, «άντε τώρα ν’ αποδείξεις πως υπάρχει θεός, δικαιοσύνη, αλήθεια, συνέπεια και συνέχεια, αιτία και αιτιατό. Άντε ν’ αποδείξεις πως είσαι ένας λογικός άνθρωπος που ξέρει γιατί ζει - και γιατί όχι - γιατί πεθαίνει.» Έπεσε με τα μούτρα στο κρεβάτι και το μόνο που πρόφτασε να σκεφτεί ήταν: «Να της πάρω αύριο ένα τριαντάφυλλο... θα καταλάβει...»


Έτσι ήθελε

Όπως σου έλεγα, λοιπόν, μόλις παντρεύτηκαν αγόρασαν το σπίτι όπου αργότερα πέθανε ο άντρας της. Τότε ο Φρίμαν, σε μια αισιοδοξία ακράτητη, επένδυσε όλες του τις οικονομίες σ’ αυτό το σπίτι. Στον πρώτο όροφο ήταν το σαλόνι, η κουζίνα — ανατολική κι ευρύχωρη — κι ένα ακόμα δωμάτιο που έγινε το γραφείο του Φρίμαν. Ωραίο φωτεινό δωμάτιο που έβλεπε στον ήρεμο κηπάκο. Το σαλόνι, όπως το λέμε εμείς οι Γάλλοι, είχε ένα μεγάλο κι ωραιότατο τζάκι, με πλακάκια πολύχρωμα, μ’ εξωτικά πουλιά και πολύπλοκα φυτά, ένα τζάκι που ποτέ δεν το είδα αναμμένο, γιατί τότε που επισκεπτόμουνα την κυρία Φρίμαν είχε ήδη τοποθετήσει μέσα μια ηλεκτρική θερμάστρα. Όχι από κακογουστιά, απλούστατα είχε γεράσει και κρύωνε. Στο δεύτερο όροφο ήταν τρία υπνοδωμάτια. Το ένα του ζευγαριού με δικό του λουτρό, τ’ άλλα δύο επένδυση για το μέλλον, για κάποια παιδιά δηλαδή.
Τα ερωτικά του ζευγαριού είχαν συντηρητικό χαρακτήρα. Ο Φρίμαν, αν κι ερωτικός, ήταν περισσότερο εγκεφαλικός. Είχε κάποια φοβία ή ενοχή όταν έκανε έρωτα. Επιθυμούσε έρωτα, αλλά αθέλητα αισθανόταν ανακούφιση όταν τελείωνε. Φαίνεται πως κάπως είχε συνδέσει την ερωτική πράξη με τα ούρα και τα κόπρανα, δηλαδή το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου ήταν το ίδιο με το σύστημα αποβολής των περιττωμάτων, κι έτσι αισθανόταν απώθηση. Του άρεσαν τα πορνό της εποχής, κάτι κάρτες με γυναίκες ημίγυμνες, παχουλές κι ασπρουλές, με το ένα στήθος γυμνό και στο χέρι να κρατούν συνήθως ένα μαντίλι σε προσποίηση αποχαιρετισμού θαυμαστών. Μάζευε τέτοιες κάρτες, αθώες γενικά. Πάντα, όμως, επιθυμούσε το σώμα της κυρίας Φρίμαν. Το επιθυμούσε με πάθος, αλλά και το φοβόταν.
Τη γνώρισα μεγάλη και φυσικά δεν κατάλαβα τι στο διάβολο βρήκε σ’ αυτό το μισοκατεστραμμένο σώμα, τι πάθη γεννούσε αυτό το σεληνιακό πρόσωπο, το σβησμένο βλέμμα, προσπαθούσα να καταλάβω πώς αυτό το γερασμένο κορμί ακκιζόταν σαν να ήταν κοριτσάκι. Δεν ξέρω, μου φαινόταν σαν ν’ άνοιξαν οι τάφοι, να βγήκαν οι μισολιωμένοι νεκροί ή οι σκελετοί και να κυκλοφορούσαν κρυμμένοι κάτω από πέπλα, τάχα ζωντανοί. Το γεγονός πάντως παραμένει πως κι οι δυο τους είχαν αγαπήσει πολύ τον εαυτό τους.
Όμως, το θέμα μου δεν είναι αν ο Φρίμαν αγάπησε ή όχι το σωματικό ερείπιο που σου έλεγα, ούτε στο κάτω κάτω έχει κανένα ενδιαφέρον η ερωτική ζωή του ίδιου που πέθανε ξαφνικά από εγκεφαλικό επεισόδιο μια ηλιόλουστη και ήσυχη κατά τα άλλα μέρα.
Είχε, λοιπόν, τελειώσει το πρωινό του στη λιακάδα της κουζίνας και ψιλοδιάβαζε την εφημερίδα του. Πού και πού αν έβρισκε κάτι χαριτωμένο το μετέφερε στην κυρία Φρίμαν που με προσοχή βουτύρωνε την τελευταία της φέτα. Ξαφνικά ο Φρίμαν σηκώθηκε βιαστικά κι όρμησε στην τουαλέτα. Η κυρία Φρίμαν ήπιε μια γουλιά καφέ κι άκουσε ένα γδούπο. «Σου είπα να μην ανεβαίνεις πάνω στη λεκάνη», φώναξε θυμωμένη κι έτρεξε. Άνοιξε την πόρτα και τον βρήκε διπλωμένο πάνω στη λεκάνη με το παντελόνι του κατεβασμένο. Αυτά, βέβαια, έγιναν πολύ αργότερα. Για την ώρα, το ζευγάρι έκανε έρωτα, αλλά είχε αποδυθεί σε μια φοβερή πάλη, πολεμούσαν με ευγένεια χειρούργου που σε κόβει για το καλό σου, με γενική, τοπική ή και χωρίς αναισθησία, αγωνιζόντουσαν με ευγενική λύσσα να υποτάξει ο ένας τον άλλο, να τον ξεσκίσει, να τον καταπιεί ζωντανό, ν’ αρχίσει απ’ τα πόδια και να τον ρουφήξει ολόκληρο, ήταν κανίβαλοι, σου λέω, είχαν το κρεβάτι του Προκρούστη και θέλαν να φέρουν τον αγαπημένο στα μέτρα τους, να τον καθοδηγούν, να τον σέρνουν. Ήταν τέρατα από αγάπη, σου λέω.
Πείνασα όμως, και το τυρί τελείωσε, έμεινε λίγο ψωμί, πάρ’ το εσύ. Δεν ξέρω, αλλά όταν μασάς έχω την εντύπωση πως ροκανίζεις. Τώρα όμως η κυρία Φρίμαν, σαν μια νωχελική γάτα με το ποντίκι στο στόμα της και την ουρά του να κρέμεται και να κουνιέται στα χείλη της, στόλιζε το σπίτι της με γούστο και κέφι. Συγχρόνως όμως ρίχτηκε ακάθεκτη και στη γλωσσολογία, ακόμα και στη φιλοσοφία, με τόση επιτυχία, που ο Φρίμαν δεν έκανε σχεδόν τίποτα χωρίς να τη ρωτήσει και να τη συμβουλευτεί. Η αλήθεια είναι πως η κυρία Φρίμαν είχε μια υπεροχή απέναντι στο Φρίμαν. Ήταν εκείνη που ήξερε τη φοβερή δύναμη των λέξεων πάνω στον άνθρωπο. Ο Φρίμαν σαν ειδικός ήξερε τις λέξεις, αλλά νόμιζε πως δεν έχουν αισθήματα. Μαγεμένος απ’ τις λέξεις, ξέχασε πως αυτές είχαν αξία μόνο μέσα απ’ τους ανθρώπους. Αυτό φυσικά μπορεί να είναι ένα συμπέρασμα κάπως επιπόλαιο, γιατί το Φρίμαν δεν τον γνώρισα παρά από μερικά κείμενά του και περιγραφές της γυναίκας του. Είχα καταλήξει πως αγαπούσε τη δουλειά του, αλλά δεν είχε φαντασία. Δεν ήταν παρά ένας άνθρωπος. Δεν ήταν σαν και μένα, που η γνωστή φύση μου μ’ έκανε πρωταθλητή της κολύμβησης στα 100 ελευθέρας, 200 πεταλούδας, πρωταθλητή στα 1500 προσθίως και 400 μικτής, όπως και στ’ άλλα αγωνίσματα, μικτά και μη, με παγκόσμια ρεκόρ. Δε θα μπορούσε ποτέ να τρέξει το μαραθώνιο, όπως εγώ, σε μισή ώρα και τέσσερα δευτερόλεπτα, να πηδήξει με την πρώτη προσπάθεια 10 μέτρα επί κοντώ, να χορέψει το ίδιο βράδυ στο Κόβεντ Γκάρντεν με την Πλισίσκαγια το πα ντε ντε και άλλα. Τότε η Πλισίσκαγια μόλις τελείωσε το νούμερό μας, η μεγάλη Πλισίσκαγια — πριν λιποθυμήσει από την εξάντληση — γυρίζει και λέει: «Ω, Θεέ μου, δεν είναι δυνατόν, δε μου έχει ξανατύχει κάτι τέτοιο. Τώρα μπορώ να πεθάνω, γιατί επιτέλους έμαθα τι θα πει χορός». Αλλά παντού διέπρεψα και πήρα Νόμπελ, μέχρι και της ειρήνης, για να καταλάβεις. Ακόμα και όλα τα Όσκαρ όλων των ειδών για όλους τους ρόλους, καλούς και κακούς, όπως και τα ειδικά έπαθλα εκατομμυρίων δολαρίων από υπερεθνικές εταιρίες και διεθνείς οργανισμούς, που αυτή τη στιγμή δε θυμάμαι. Όχι, ο Φρίμαν δεν είχε φαντασία, ήταν ένας εργάτης του λόγου. Οι λέξεις του περπατούσαν σαν πάπιες κι έκαναν συνεχώς πα πα πα... Όταν βεβαιώθηκε πως η κυρία Φρίμαν τον αγαπούσε — και βεβαιώθηκε γιατί τον παντρεύτηκε —, ξαναγύρισε στο κυνήγι της πεταλούδας, δηλαδή των μάταιων λέξεων. Το ζευγάρι ζούσε αρμονικά, αλλά στον έρωτα υπήρχαν σοβαρά προβλήματα. Όπως μου είπε η κυρία Φρίμαν — μιλώντας ακατάπαυστα χωρίς ποτέ να με βλέπει —, αντίθετα απ’ το Φρίμαν που ντρεπόταν για την ερωτική πράξη, η ίδια ήθελε να κάνει έρωτα χωρίς περιορισμούς, ήθελε να βιαστεί από μπρος και από πίσω, να φωνάξει, να χτυπηθεί, να λουστεί στον ιδρώτα και στο σπέρμα, να ξεσκίσει και να ξεσκιστεί. Όχι έτσι σεμνά και διακριτικά μέσα στα σκοτεινά, με λίγα φιλιά και ελαφρά χάδια. Όχι κάτι σαν συζυγικό καθήκον μ’ ευγένεια και στα βουβά μ’ ένα τρυφερό φιλί στο τέλος και γρήγορα στον ύπνο. Η κυρία Φρίμαν ήθελε να κάνει έρωτα ελεύθερα, όπως κανείς πίνει νερό, όπως χορεύει σε ντίσκο, όπως τρώει παγωτό μεσοκαλόκαιρο ντάλα μεσημέρι. Έτσι ήθελε.