Ε, και να σηκωνόταν ο Αντουάνος

Στρατής Τσίρκας

«Ακυβέρνητες πολιτείες – Η νυχτερίδα»

Κουβεντιάζοντας άνοιξε την πόρτα και μ’ έβγαλε στο μπαλκόνι. Τότε φάνηκε η θάλασσα, λαμπερή και γαλήνια, και μου έκοψε την ανάσα. Στον ουρανό ακινητούσαν γεμάτα φως κάτι μεγάλα σύννεφα. Αντίκρυ μας, πάνω στ’ αρχαίο νησί Φάρος, το Κάστρο του Καΐτ Μπέη, βαρύ και βουβό, καθρεφτιζόταν ολόκληρο μέσα στο νερό σαν τουριστική ακουαρέλα. Σκύψαμε για να πάρουμε με το μάτι γιαλό γιαλό τον Ανατολικό Λιμένα και ν’ ανεβαίνουμε για το Ράμλι. Είχα την αίσθηση πως βρίσκομαι στο διάζωμα κάποιου σταδίου ή αρένας. Εκεί κάτω δεξιά, στο ακρωτήρι της Σιλσίλα – ή Λοχιάς του Στράβωνα, είπε ο Παράσχος – με τα καμουφλαρισμένα τηλεβόλα, με τους προβολείς και τ’ ακουστικά μηχανήματα για τις αεροπορικές επιδρομές, θα ήτανε τ’ αποδυτήρια. Κάποια πόρτα θ’ άνοιγε και θα ξεμπουκάριζε ο ταύρος. Κι ύστερα, τα φιδωτά λυγίσματα της παραλίας, η θηλυκάδα της, οι δισταγμοί της, οι άξαφνοι κόλποι που ανοίγονταν, κι η απαλή αμμουδιά, η κίτρινη. Ο Παράσχος με τεντωμένο δάχτυλο έδειχνε μακριά και μου εξηγούσε. Πήρε για σημάδι μια πολυκατοικία πλάι στη Σιλσίλα, με αστραφτερή ταμπέλα, ύστερα πιο ανατολικά το Ελληνικό Νοσοκομείο στη λεωφόρο Αμπουκίρ. Ανάμεσα τους έπεφταν τα κοιμητήρια του Σάτμπυ. Εκεί λυώναν τα κόκκαλα του Αντουάνου, δίνοντας πίσω στη γη τις λίγες ουσίες που της είχε δανειστεί για να ζήσει. Μήτε πήρε μαζί του μήτε άφησε στους δικούς τίποτε – μόνο μνήμες.

― Ε, και να σηκωνόταν ο Αντουάνος, είπε. Με τη μαγκούρα του, με τα πεταλωμένα του άρβυλα και τη βαρειά πατημασιά. Πόσο θα ευφραινόταν η ψυχή του να κοιτά τη σημερινή Αλεξάντρεια, φτυστή όπως την οραματιζότανε. Και δόστου θα ’τριβε το ρυτιδωμένο του σβέρκο, γεμάτος ευχαρίστηση. Μωρέ κοκορόμυαλοι, μας έλεγε, μωρέ βάλτε το καλά στο κακάρι σας, μουσαφιρέοι είμαστε, τι θαρρείτε; Ήρταμε, καλοκάτσαμε, κάναμε παιδιά κι εγγόνια. Ωραία. Μα ο νοικοκύρης κοιμότανε. Αμέ; Να τον ξυπνήσουμε, λέω. Να του ζητήσουμε το ελεύθερο, να μας πει κοπιάστε, για να γίνει το σωστό, να συψυχωθούμε κι εμείς. Γιατί, αν ξυπνήσει καμιά φορά, που θα ξυπνήσει, και μας βρει θρονιασμένους εδώ, θα μας δόσει μια κλωτσιά στα πισινά και θα μας ρίξει στη θάλασσα. Και δε θα μπορούμε να βγάλουμε τσιμουδιά γιατί θα ’χει δίκιο. Μην ακούτε μωρέ αυτούς τους χαρτογιακάδες και τους πουδραρισμένους. Αυτοί είναι φράγκοι. Φράγκικα μιλούνε στα σπίτια τους, φράγκους νταλαβερίζονται, φράγκικα μολογάνε. Ο νους τους είναι στον παρά, ό,τι αρπάξουνε να παν να το ξεκοκκαλίσουν στας Ευρώπας. Δεν είναι ο τόπος τους αυτός, δεν τον πονούνε. Η γης αυτή είναι νταρντάνα, είναι γεμάτη αυγά, όπως οι κέφαλοι που κατεβαίνουνε τον Αύγουστο και τους ψαρεύουμε με το πεζόβολο. Μα για να γκαστρωθεί και να γενοβολήσει θέλει κότσια, μωρέ θέλει λαχάνιασμα, θέλει ξεπάτωμα. Πού να την προφτάσουμε εμείς οι μουσαφιρέοι. Αυτή γυρεύει τον αφέντη της. Δόστε τη σε τούτους εδώ, που ’ναι δική τους, και να δείτε. Θα γεμίσουν ανθρωπάκια όλη την αχτή, θα χτίσουν οκέλες και φάμπρικες, σκολειά και θέατρα, θ’ ανοίξουν δρόμους και δρομάκια, θα φτιάξουν καφενεία να κάθεσαι να πίνεις τη μαστίχα σου και να μιλάς με το Θεό. Θα φυτέψουν πάρκα. Θα σκεπαστεί με κόκκινα φέσια και μαύρες μελάγιες όλη τούτη η κιτρινίλα, όπως γεμίζει παπαρούνες η έρημο κάθε άνοιξη.

― Ήταν σοσιαλιστής ο μπάρμπας, βρε Παράσχο;

― Τίποτα δεν ήτανε, είχε θεό δικό του. Είχε νου και καρδιά. Ήτανε δίκαιος. Μα την Αλεξάντρεια που ονειρευόταν την έχω τώρα μπρος μου και δεν τη χαίρομαι. Πιο όμορφη μου φαινόταν μέσα από τ’ όνειρο του Αντουάνου.

Στρατής Τσίρκας

«Ακυβέρνητες πολιτείες – Η νυχτερίδα»

σελ. 31-33

Βολευτήτενε τους είπε

Στρατής Τσίρκας

«Ακυβέρνητες πολιτείες – Η νυχτερίδα»

Ο Αντουάνος κατοίκησε πρώτος το οικόπεδο. Ήταν Χιώτης, και στο μεγάλο σεισμό του 81 έχασε μέσα από τα μάτια ένα κοριτσάκι του. Είδε τη γη να σκίζεται και να το καταπίνει. Κι η συχωρεμένη η Θεία Αγγελικώ της ήρθε τρέλλα, έπεφτε στα πόδια του: Πάρε μας, Αντουάνο, στην ψυχή του παιδιού μας σ’ εξορκίζω πήγαινέ μας όπου θες, εδώ η γη είναι καταραμένη απ’ το Θεό. Μπήκαν μ’ άλλους πρόσφυγες στα βαπόρια κι όπου τους βγάλει η άκρη. Η Νόνα κι ο Παπούς ήταν και κείνοι στα πανιά: Στα Γεροσόλημα, τους φώναζαν, εκεί να πάτε, θα ’ρθούμε και μεις, εκεί είναι η Βασιλική. Αλλά το βαπόρι τους έβγαλε στην Αλεξάντρεια. Στο λιμάνι ήταν ένας κόντες πάνω σε μόνιππο κι εξέταζε τους πρόσφυγες με το μονύελο. Ο Αντουάνος, ντερέκι ως εκεί πάνω κι ομορφάνθρωπος. Έλα εδώ, θες να δουλέψεις; του λέει. Από πού ήρθες του λόγου σου, ρωτάει πειραγμένος ο Αντουάνος. Κι ο κόντες: Χιώτης είμαι κι εγώ, από τους παλιούς, ο κύρης μου ήρθε με τους άλλους, της Σφαγής. Τόκα το, αφεντικό, έρχομαι. Κι ο κόντες τους ήφερε στις ερημιές του Προφήτου Ηλία, τους έδειξε το οικόπεδο: Βολευτήτενε τους είπε. Κι ύστερα πήρε τον Αντουάνο στο μόνιππο και τριγυρίζανε. Τα βλέπεις όλα τούτα, δικά μου είναι, τόση γης μήτε μια μπουκιά ψωμί δεν πιάνει. Θα πάρει αξία μα πότε, το κοκκαλάκι μας δε θα βρίσκεται. Εγώ, που λες, σε θέλω τώρα, για φύλακα. Κοιτάς εκείνο το βουναλάκι, και τ’ άλλο πλάι του με τα γαϊδουράγκαθα; Τρυγόνια, το καλύτερο πόστο. Ξέρεις από κυνήγι; Ξέρω, του λέει ο Αντουάνος, τρυγόνια, πέρδικες, μπεκάτσες… Εδώ σε θέλω λοιπόν, να μου φιλάς το πόστο, γιατί έρχονται κάτι ρουφιάνοι Εγγλέζοι και ντουφεκάνε χωρίς να μου γυρέψουν την άδεια. Κοίτα που σου μιλώ. Και να ρίξεις κανένα τους μη σκοτιστείς, θα ’σαι μέσα στο δίκιο σου. Θα σου στείλω υλικά να χτίσεις σπίτι… Όχι σπίτι, θέλω παράγκα, τον έκοψε ο Αντουάνος. Παράγκα; Βρε τόσο σας φοβέριξε ο σεισμός; Ας είναι και παράγκα, τι να κάνουμε. Θα σου δόσω και δίκανο, δέκα χαρτούτσες το μήνα, κι ένα εικοσόφραγκο. Το μήνα; ρώτησε ο Αντουάνος. Το χρόνο, βρε Χιώτη, το χρόνο· από κυνήγι σκαμπάζεις λες, ψαράς θα έκανες, τίποτα μανταρινιές θα φρόντιζες στη Χίος, τι θες, τον περίδρομο; Εδώ δεν έχει αγάδες να σε ξεζουμίζουνε, αγάς είμαι εγώ. Αφεντικό, του λέει  Αντουάνος, κάνε τα δυο τα ναπολεόνια κι εγώ θα σου φέρνω τους Εγγλέζους κρεμασμένους απ’ τα πόδια σαν μπεκάτσες. Σταμπένε, είπε ο κόντες, και κράτησε χαραχτήρα ως τα τελευταία του.

Πρώτα ο Αντουάνος φύτεψε το σκίνο κι ύστερα έβαλε να μαστορεύει την παράγκα. Είδε χρόνια μαύρα, μα γνώρισε και μέρες ευτυχίας. Έκανε μια μάντρα παιδιά, μερικά του πεθάνανε, ένας σκοτώθηκε στους βαλκανικούς, άλλο ξενιτεύτηκε στην Ελλάδα ή στην Αμερική. Οι κόρες του καλοπαντρεύονταν, ήταν όμορφες, από κείνον παίρνανε, κι η πιο μεγάλη έκανε ξενοδοχείο στο Πορτ Σάιτ και τον φώναξε κοντά της, μπας και του αλλάξει τα μυαλά, που ήθελε τώρα στα γεράματα να ξαναγυρίσει στη Χίος, ν’ αναπάψει τα κόκκαλά του πλάι στο Βιργινιώ. Δεν είχε παρηγορηθεί ποτέ για κείνο το κοριτσάκι του. Η παράγκα τους έμενε τώρα κλειστή και τα κλειδιά της τα σήκωνε πάνω του ο Παπούς και δεν τα έδινε κανενός.

Μα τη παράγκα πιο πολύ τη φύλαγε η σκιά του σκίνου. Είχε θεριέψει μέσα σε σαράντα χρόνια, κι ήταν ο κορμός του σαν κάστρο, με μια κουφάλα που χωρούσε άνθρωπο, και τα κλαδιά του απλώνονταν, δυνατά και στριμένα, πάνω από την παράγκα, πάνω από το μονοπάτι, φτάνοντας ως τα κεραμίδια της άλλης. Το φύλλωμά του ήταν δασύ και σκοτεινό και κάπως μυστήριο, και δεν ήξερες ποτέ όταν σήκωνες τα μάτια από κάτω του, αν εκεί πάνω ήτανε γάτα ή άνθρωπος σκαρφαλωμένος και σε παραφύλαγε. Κι όταν ερχόταν η άνοιξη γέμιζε ο σκίνος λουλουδάκια κίτρινα σα μικρούτσικα κύπελλα όλο γύρη και μέλι, και πέφταν πέφταν βροχή κάνοντας μια ποδιά γύρω απ’ το γέρικο κορμό, γύρω απ’ το στρογγυλό παγκάκι που τον έζωνε. Κι έρχονταν οι μέλισσες και οι σφήκες, κι όλος εκείνος ο όγκος γέμιζε βουητό. Κι όσα λουλουδάκια γλύτωναν δένανε κατόπι και γίνονταν κάτι μικρά πράσινα βωλαράκια τσαμπιά τσαμπιά. Και στο έβγα πια του καλοκαιριού βάφονταν κόκκινα κι ήταν στεγνά σαν καμωμένα από ταρταρούγα, κι έτσι απόμεναν ως τα Χριστούγεννα. Κι οι φράγκοι που δεν είχανε λεφτά να φέρουν από τα μέρη τους χου, έρχονταν και έκοβαν από τούτα τα τσαμπιά με λίγα φύλλα μαζί, και τα κρεμούσαν πάνω από την πόρτα τους κι όποιος τη διάβαινε έπρεπε να σταθεί: τον φιλούσε όποιος ήθελε. Και το φθινόπωρο έρχονταν τα μπεκαφίκια και τιτιβίζανε και τρώγανε τα μυγαράκια και τα μερμήγκια που γιόμιζα το δέντρο, κι ύστερα έρχονταν τα κιτρινοπούλια και οι κεφαλάδες, που τρώγανε τις κάμπιες. Και τα παιδιά με τις σφεντόνες σημαδεύανε από κάτω και ρίχναν. Κι από τις σκισματιές του γεροσκίνου έσταζε και κρεμόταν κόμποι από μαστίχι, που μοσκοβόλαε μέσα στο στόμα, πικρό και πιπεράτο.

Στρατής Τσίρκας

«Ακυβέρνητες πολιτείες – Η νυχτερίδα»

σελ. 70-73

Τα πετάει μέσα στο περιβόλι και κατεβαίνει

Στρατής Τσίρκας

«Ακυβέρνητες πολιτείες – Η νυχτερίδα»

Ο Παπούς γεμίζει τα πιάτα. Βάζει στο δικό σου δυο κομμάτια παστουρμά τα πιο μεγάλα, και στου Τόνη ένα. Κάνεις πως δε βλέπεις κι αρχίζεις να τρως, πεινάς πολύ. Μα ο παστουρμάς δεν κατεβαίνει. Αφήνεις ένα κομμάτι στην άκρη του πιάτου, τάχα πως δε σ’ αρέσει και πολύ. Μόλις τρως τη φέτα το ψωμί ο Παπούς κόβει άλλη, και με τη λεπίδα του σουγιά τη στέλνει πλάι στο πιάτο σου. Έτσι παρακολουθεί, μια το ψωμί και μια το φαγητό σου, και στέλνει τις φέτες, πολύ ψιλές. Παλιό συνήθειο του, το κουβεντιάζανε και στο Κάιρο. Ψωμί δεν αρνήθηκε ποτέ, αλοίμονό σου όμως αν σηκωθείς κι αφήσεις κανένα κομμάτι. Σε αναγκάζει να ξανακαθίσεις και να το φας. Κι αν είναι κάποιος ξένος ή μεγάλος, ο Αντουάνος καλή ώρα, και δεν πάει να τον ζορίσει, ο Παπούς μένει και τρώει όλα τ’ αποκόμματα και τα ψίχουλα. Σκουπίζεις το πιάτο σου με την τελευταία μπουκιά. Πλάι σου πέφτει καινούρια φέτα. Για να φας το κρέας, σου λέει και σε κοιτάει. Το κούτελο του μοιάζει με μαραγκιασμένη πατάτα, μα τα μάτια του είναι δυο φουντουκάκια φωτισμένα. Όλα τα καταλαβαίνει. Ύστερα βγάζει μέσα από την τσέπη δυο καϊσιά και βάζει το ένα μπρος στο πιάτο σου και το άλλο στου Τόνη. Τελειώσατε, ο Παπούς φεύγει για το περιβόλι, ο Τόνης πάει στην τρούμπα, κι εσύ στην κουζίνα για να πλύνεις τα πιάτα. Όλος ο τόπος εκεί μυρίζει φανικό. Δε σ’ αρέσει να μπαίνεις στην κουζίνα. Η Τσερβουλού σκληρίζει κατάρες και βρισιές μέσ’ απ’ τις μπουγκανβίλιες. Πέφτετε για το μεσημεριάτικο ύπνο φορώντας ακόμα τα μπανιερά. Τ’ αλάτια και τα χώματα θα τα ξεπλύνετε τ’ απόγεμα, αν είναι να πάτε για σεριάνι.

Τ’ απόγεμα ο Τόνης παραστέκεται στην τουαλέτα σου. Σου χύνει από τον κουβά, πασπατεύει το σβέρκο και τα μπράτσα σου για να δει αν πονάς: Το βράδι θα σε αλείψω με ξύδι και κόλλα. Διαλέγει ένα ωραίο διχάλι και σου το χαρίζει. Όσο για λάστιχα, κάτι θα γίνει, του βρίσκονται λίγα γροσάκια. Ύστερα ντύνεστε. Εκείνος φοράει τα χτεσινά. Δείχνεις ένα γκρίζο παντελονάκι με μπρετέλες, από παλιό ρούχο του Πατέρα, το εγκρίνει. Τα πουκάμισά σου όμως τ’ απορίπτει, είναι ή μπαλωμένα ή δείχνουν μεγαλίστικα. Τραβάει μια φανελλίτσα με κοντό μανίκι, δεν ξέρεις πώς την έβαλε η Μητέρα στη βαλίτσα, πότε. Σου την φοράει. Μάλιστα. Φτάνετε στα σάνταλα. Έχεις φέρει καινούρια μα είναι φτηνοπράματα. Βρωμούν τομάρι μισογναμένο και χημικά. Τον απελπίζει το χρώμα τους, ένα κρεμυδί προς το κίτρινο. Τα δικά του είναι καφεδιά, λιγάκι παλιωμένα, δείχνουν όμως πλούσια. Τέλος πάντων, με την πρώτη ευκαιρία, να τους περάσεις ένα σκούρο βερνίκι και θα σπάσει η κιτρινίλα, έτσι παρηγοριέται.

― Πάμε γρήγορα, συνεχίζει, πριν μας κολλήσει το Θωμαδέικο.

Εννοεί τη Θάλεια και τ’ αδέρφια της. Μαμά, πηγαίνουμε, φωνάζει. Στην ευχή, αποκρίνεται η Θείτσα. Από το χωματόδρομο ανεβαίνετε ως τους παλιούς στάβλους, στρίβεται δεξιά και βρίσκεστε στο περιβόλι του Παπού. Εκεί ο Τόνης σου λέει να σωπάσεις και μ’ ένα σάλτο καβαλικεύει τη μάντρα. Τεντώνει τ’ αφτί. Από τον ήχο του νερού στη χαβούζα καταλαβαίνει αν ο Παπούς δουλεύει κοντά ή μακριά. Είναι στην άλλη άκρη, σου λέει. Γέρνει, αρπάζει ένα κλαδί και κόβει τέσσερα μούσμουλα. Μήτε τα δοκιμάζει. Όπως είναι τα πετάει μέσα στο περιβόλι και κατεβαίνει.

Στρατής Τσίρκας

«Ακυβέρνητες πολιτείες – Η νυχτερίδα»

σελ. 130-132

Χαρέμι πες του μας έκανε

Στρατής Τσίρκας

«Ακυβέρνητες πολιτείες – Η νυχτερίδα»

– Δεν κατάλαβα, είχατε συζυγικές σχέσεις μαζί του;

– Ναι, παιδί μου, ναι. Τι σου έλεγα τόση ώρα;

– Αυτό είναι ασύλληπτο. Καταλαβαίνετε τι μου λέτε;

– Εγώ αν καταλαβαίνω; Δεκατεσσάρω χρονώ κοριτσάκι το τράβηξε από το σκολειό και το ’θαψε μέσα σε κείνη τη φυλακή. Έβλεπα τα μάτια του να γυαλίζουν όταν την κοιτούσε, άκουσε, του λέω, μην πειράξεις το κορίτσι μου, λύκαινα θα γενώ να σε σπαράξω. Κι αυτός μου έλεγε, υπομονή, έχω το σχέδιό μου, βασίλισσα θα σε κάνω. Και την έπαιρνε μέσα στα σκέλια του, τάχα για να την προγυμνάζει στην αγγλική, κι έβλεπα τα μάτια του να γλαρώνουν, κι ύστερα την έδιωχνε, και το ’ριχνε στο πιοτό και στο τέλος ξεθύμαινε πάνω μου. Τις νύχτες αδύνατο να κλείσω μάτι, τον παραφύλαγα, μόλις σηκωνόταν από το στρώμα, εγώ από πίσω του. Ξέρεις τι είναι μια πόρτα που τρίζει πάνω στους μεντεσέδες της μέσα στη νύχτα; Βαστάει χρόνια, αιώνα. Σου τη φουσκώνει την καρδιά σα μπαλόνι κι ύστερα σου τη γδέρνει λουρίδα λουρίδα. Σου έρχεται να φωνάξεις αμάν λίγο φως, κι ας δουν τα μάτια μου ό,τι δουν, τη συντέλεια του κόσμου, μόνο να πάρει τέλος το μαρτύριο αυτό, να το ξέρω πως άλλη πιο κακούργα μάνα δεν ξαναγίνηκε. Μ’ αυτά τα χέρια το ’πλυνα το σεντόνι με τα αίματα της παρθενιάς της, μιλαίδη μου. Και το κοριτσάκι σα να τρελλάθηκε, γίνηκε μοχθηρό, δε μ’ άκουε. Φεύγα, της έλεγα, τρέχα στο παπά του Προφήτη Ηλία, ρίξου στα πόδια του και πες του τα όλα. Χαρέμι πες του μας έκανε, μάνα και κόρη, ο καταραμένος.  Τρέχα, παιδί μου, αλλιώς δε γλιτώνουμε. Μα εκείνο το κακόμοιρο ντρεπόταν, δεν τολμούσε να κοιτάξει άνθρωπο στο πρόσωπο. Και το ’πιασε ένα κακό κι έτρεχε, έτρεχε σαν το λυσσασμένο άλογο μέσα στο κτήμα ώσπου μπαΐλντιζε απ’ την κούραση κι έπεφτε ψόφιο. Έτσι το ’βρισκε ο καταραμένος, μα τι διάβολο την ποτίζεις, μου φώναζε, κι έχει τον αξύπνητο; Κι ύστερα άρχισε να του φεύγει τις νύχτες, πού γύριζε ποτέ δεν είπε, θα έτρεχε, θα έτρεχε πάλι, γιατί ερχόταν πεινασμένη κι ύστερα κλειδωνόταν στην κάμαρή της και δεν του άνοιγε. Κι αυτός γίνηκε τούρκος, έφερε δίκανα και τα ’δοσε στους κέρβερους τους μπεντουβίνους του, όπου δείτε σκιά να σαλεύει, τους είπε, ντουφεκάτε τη, σας έφερα και άδειες από την Κυβέρνηση, σας προστατεύει ο νόμος. Τέτοιος σατανάς! Μα η μικρή έβρισκε πάλι τρόπο και του ξέφευγε, μυστήριο έμεινε από πού γλιστρούσε, σα να ’χε βρει κάποιο λαγούμι από τα χρόνια των Πτολεμαίων, που λένε. Δυο φορές, δυο νύχτες, κάναμε όλο το οικόπεδο με τα δαδιά και τα κλεφτοφάναρα, πήχυ με πήχυ, άφαντη. Κι ένα πρωί μου φωνάζει, μάνα, έλα, σε χρειάζομαι. Πάω στην κάμαρή της, βλέπω σφουγγαρισμένα, πέφτει μπρούμυτα στο κρεβάτι και μου δείχνει, ήταν ο πισινός της γεμάτος σκάγια. Έχασα τις δυνάμεις μου κι έπεσα, κι εκείνο το παλιοκόριτσο γελούσε, ποτέ δεν τον μαρτύρησε το φύλακα που της την άναψε. Τα σημάδια υπάρχουν το ξέρω πως δεν τα είδατε, γιατί όταν κάνατε χαλάουα φορούσε την κυλότα της, κι όταν την μάλωσα μου είπε, μάνα δεν είσαι στα καλά σου, σ’ ολάκερη μιλαίδη θα δείχνω τον κώλο μου; Ας είναι. Από τότε πες πως ημέρεψε κάπως, το ’ριξε στο διάβασμα. Κι ύστερα από χρόνια φαίνεται πως τα ’μπλεξε με κάποιο παληκάρι, κι ο καταραμένος τα μυρίστηκε ή τους τσάκωσε, δεν ξέρω, με είχανε σαν ξένη, ζούσανε πια σαν αντρόγυνο, μόνοι τους τσακώνονταν, μόνοι τους τα ξαναφτιάχναν. Και μια μέρα μου λένε, μάνα, τ’ αποφασίσαμε, θα νομιμοποιήσουμε το δεσμό μας, να βγούμε κι εμείς στον κόσμο να ζήσουμε τη ζωή μας. Τι να τους πω, η Τζούλια ήταν πια ενήλικη. Πούλησαν το κτήμα για μερικές ψωροχιλιάδες, που είχε τέτοιο μέλλον, τα κόκκαλα του άρχοντα μου θα τρίζαν μέσα στον τάφο του. Κι επίπλωσαν αυτή την πανσιόν, κι έτσι μπήκα υπηρέτρια στης κόρης μου, και στου πρώην ερωμένου μου, του μπόγια μας.

Στρατής Τσίρκας
«Ακυβέρνητες πολιτείες – Η νυχτερίδα» 

σελ. 174-177

Βάλτε το καλά στο κακάρι σας

Στρατής Τσίρκας

«Ακυβέρνητες πολιτείες – Η νυχτερίδα»

Ο Αντουάνος κάνει το σταυρό του, χουφτιάζει το βαθύ κουτάλι και δίνει της φασουλάδας και καταλαβαίνει. Τις ψιλοκομμένες φέτες του Παππού τις κάνει μια χαψιά. Μεγάλο έξοδο να τρέφεις τέτοιο άνθρωπο. Ο Καρκαλέμης τον τσιγκλάει όλη την ώρα. Θέλει να τ’ ακούσει από το στόμα του, πώς τον αιχμαλώτισε ο Αραμπής, πώς πέρασε στρατοδικείο και αθωώθηκε.

― Να μωρέ, όταν βγήκαν και λέγανε πως αύριο τα εγγλέζικα θωρηκτά θα την κάνουν σκόνη την Αλεξάντρεια κι έπρεπε όλοι οι ευρωπαίοι ν’ ανεβούνε στα βαπόρια, εγώ τους λέω, εγώ δε φεύγω. Τη φαμελιά να την πάρετε, δε θέλω να πάρω κι άλλες ψυχές στο λαιμό μου. Εγώ έδοσα λόγο στ’ αφεντικό, δε φεύγω. Μα ο Κόντες, μου λένε, μπαρκάρησε σε γαλλικό βαπόρι, τρελλός είσαι να μείνεις και να σκοτωθείς; Εμένα, τους λέω, ο Κόντες μου είπε πως δε το κουνάει, να μου φέρετε γράμμα για να φύγω. Κι ύστερα τι στο διάολο, γραμματόσημο με την αντρέσα μου θα έχουν οι μπόμπες; Χάθηκε ολάκερη Αλεξάντρεια, στο κεφάλι του Αντουάνου θα βρούνε να πέσουνε; Τα ’λεγα αυτά γιατί δε μου έκανε καρδιά ν’ αφήσω το Ράμλι, εδώ καλά βολεύτηκα. Έτσι και τους έκανα το χατήρι κι ανέβαινα σε βαπόρι, ποιος ξέρει σε ποια εξορία θα με βγάζανε ύστερα. Πολύ το είχαν να μας ξαναπάνε στη Χίο; Εγώ θα κάτσω να φυλάω την παράγκα. Και στο Τριέστι να σας έχουν παγαιμένους, λέω της συχωρεμένης της Αγγελικώς, εγώ σας ξαναφέρνω. Αφέντης είσαι, κάνε ό,τι σε φωτίσει ο Θεός, αυτό μου έλεγε. Πήρε τα παιδιά και φύγανε. Κι όταν ξημέρωσε η μέρα κι άρχισε να τρέμει η γης, να σας πω την αμαρτία μου, φοβήθηκα. Μωρέ, λέω, αυτός είναι σεισμός. Ήταν δεν ήταν χρόνος που είχα δει στη Χίος τα σπίτια να πέφτουνε. Τρελλάθηκα. Αντί να κάτσω μέσα στην παράγκα και να περιμένω, πήρα δρόμο κι έτρεχα για τον Προφήτη Ηλία. Θυμόμουν πως τα καμπαναριά στη Χίος είχαν μείνει όρθια. Το κλειδί ο παπά Δημήτρης, Θεός σχωρέσει τον, το ’κρυβε πάντα κάτω από μια γλάστρα. Εκεί το βρήκα. Σκαρφάλωσα ως απάνω κι από κει κρεμάστηκα και κοιτούσα. Βρε, βρε, από τη λαχτάρα μου έδοσα μια με τη ράχη στη μεγάλη καμπάνα κι αυτή η ευλογημένη έκανε ντον και πάλι ντον. Μακριά, στο Μεξ, στο Γκαμπάρι, στο Καΐντ Μπέη έβλεπα τα κανόνια των θωρηκτών να ξερνάνε φωτιά. Και στην Αλεξάντρεια πια, καπνός και πούλβερη, καταστροφή. Δεν ξέρω αν το λέγανε στ’ αλήθεια, φαίνεται πως χοροπηδούσα απ’ το κακό μου, σήκωνα τα χέρια και τα κατέβαζα. Ο Αραμπής από κει που βρισκόταν με είδε με τα κυάλια. Πηγαίνετε και φέρτε μου αυτό το νουσράνι που κάνει σινιάλα στους Εγγλέζους, σπιούνος τους θα ’ναι. Άξαφνα τους είδα μπρος μου, θα ’ταν μεσημέρι, τόσος ήταν ο εκνευρισμός που δεν τους ένιωσα να φτάνουν, δεν άκουσα που ανεβαίνανε. Μου δώσαν ένα χέρι ξύλο και με πήρανε.

― Κι έτσι σ’ άφησε κι έφυγες ο Αραμπής, δε σε διάβασε κομμάτι;

― Α, ναι. Μου λέει: Βάλτε το καλά στο κακάρι σας. Μουσαφιρέοι είσαστε. Ο λαός αυτός ξύπνησε και γυρεύει να γίνει αφέντης στο σπίτι του. Μην τους εμπιστεύεστε μωρέ τους Εγγλέζους που σας κάνουν τον προστάτη. Αυτοί είναι φίδια κολοβά. Όταν δε θα ’χουν την ανάγκη σας θα σας περάσουν τη θελιά. Θα σας πουλήσουνε. Το καλό που σας θέλω είναι ν’ ανοίξτε τα μάτια σας. Εμείς μια φορά σας αγαπάμε, σας θέλουμε. Αλλά μουσαφιρέους, όχι αφεντικά. Πασά μου, του λέω, ν’ αγιάσει το στόμα σου. Αυτό τους κοπανάω κι εγώ. Στραβός είμαι; Ποιος αγαπάει το δίκιο και δεν το λέει; Τότε είναι που με ρώτησε αν πεινάω κι έστειλε κι έφερε την τάβλα με το φαΐ.

Στρατής Τσίρκας

 «Ακυβέρνητες πολιτείες – Η νυχτερίδα»

 σελ. 194-196

Φήσε με, τι θες;

Στρατής Τσίρκας

«Ακυβέρνητες πολιτείες – Η νυχτερίδα»

Το φεγγάρι γέμισε κομμάτι, κρέμεται πάνω από το Σαν Στέφανο και χαμηλώνει. Νιάαου. Από πού σου φωνάζει; Δεν αποκρίνεσαι. Με το πόδι ξεθάβεις ένα χαλίκι, το μαζεύεις, πας στη μέση του οικόπεδου, κι από κει το σβουρίζεις μέσα στο κτήμα του Ελβετού. Αμέσως τα σκυλιά του αρχίζουν το πανδαιμόνιο. Το φως της Θείτσας ξανανάβει. Όταν σωπαίνουν τα σκυλιά το φως σβήνει. Γλιστράς σαν κλέφτης, τρέχεις ως το δρομάκι με τις ξερολιθιές και το μπλοκάρεις. Από κει πετάς άλλο χαλίκι στου Ελβετού. Τα σκυλιά ξαναρχίζουν, πιο λυσσασμένα τώρα. Άξαφνα τη νιώθεις πάνω σου, έκανε αχ, ένας ίσκιος, απλώνεις τα χέρια κι αγκαλιάζεις τη νύχτα. Το ποδοβολητό της στο οικόπεδο. Τα σκυλιά, το παραθύρι της Θείτσας ξαναφωτίζεται, και τότε τη βλέπεις για πρώτη φορά. Μια μαύρη σιλουέτα σαλτάρει πάνω από τα τσακισμένα παλούκια με τα συρματοπλέγματα και φεύγει. Τρέχεις, τρέχεις σαν τρελλός. Την ακούς, πήρε το χωματόδρομο με τις επαύλεις, τραβάει πάνω, για τους παλιούς στάβλους, κάπου θα στρίψει, αριστερά το Σουτς, δεξιά το Τζανακλής. Πρέπει να την προφτάσεις. Απόψε δε γελά, δεν κοροϊδεύει. Αλλά βλέπεις τα λυμένα μαλλιά, ακούς τα πόδια της να βουλιάζουν κουφά μέσα στο χώμα, και το λαχάνιασμά της. Ακόμα λίγο και θ’ απλώσεις το χέρι. Κι εκεί σου χάνεται, φτάσατε στους στάβλους. Τράβηξε για το Τζανακλής. Εσύ ξοπίσω κι άξαφνα τη χάνεις πάλι. Ο κήπος του Παπού. Μπατ, λες χαμηλά, πού κρύφτηκες; Ακούς κάτι σα γέλιο, σαν πνιγμένο λυγμό. Πίσω απ’ τη μάντρα. Θυμάσαι πώς την πήδηξε ο Τόνης. Παναγιά μου βοήθα με, και σαλτάρεις. Πέφτεις με το πλευρό, σηκώνεσαι, κάτω απ’ τα πόδια σου τρίζει ένα στρώμα ξερά φύλλα. Τη βρίσκεις όρθια, με την πλάτη στον τοίχο, ασάλευτη, μαγνητισμένη. Βαριανασαίνει από το τρέξιμο. Φήσε με, σου λέει, φήσε με, τι θες; Εσύ με τις παλάμες της κολλάς την πλάτη στον τοίχο, δεν αντιστέκεται, τι θες, με το στόμα ψάχνεις το πρόσωπό της, σου παίρνει τα χείλια μέσα στα δικά της, γλυκειά που είναι η γλώσσα της, γλυκειά. Φήσε με, τι θες, εγώ αγαπάω τον Τόνη. Μπατ, λες, αγάπη μου, και τρέμεις. Φήσε με, σου λέει και σου δίνει να χουφτιάσεις το βυζί της. Θεέ μου και Κύριε. Το θαρρούσες σκληρό και κρύο, ένα λάστιχο, κι αυτό είναι ζεστό, είναι ζωντανό. Φήσε με, σου λέει, πού είναι ο Τόνης; Τώρα σφίγγεται απάνω σου, βαραίνει. Τόνη, Τόνη. Εσύ παραπατάς, σ’ αγκαλιάζει απ’ το λαιμό, το στόμα της στο δικό σου, σε σέρνει μαζί της και πέφτετε. Φέρε μου τον Τόνη και κάνε με ό,τι θέλεις. Μπατ, αγάπη μου, της λες και ψάχνεις με τα δάχτυλα στη ράχη της τα κουμπιά. Εκείνη πιο γρήγορη σου βγάζει τις μπρετέλες, σε γυμνώνει. Φήσε με, σου λέει, δεν ξέρεις τίποτα, εσύ δεν ξέρεις πώς κάνουμε, πού είναι ο Τόνης; Αγάπη μου, Μπατ. Όταν σ’ αγγίζει με τα δάχτυλα όλα τα νυχτοπούλια βάνονται να φωνάζουν, όλα τα γιασεμιά του κόσμου πέφτουν βροχή και σας σκεπάζουνε. Έχει κουλουριαστεί πάνω σου, ένα κουβάρι γεμάτο σπασμούς, γυμνή κι όμως ντυμένη, μήτε ένα κουμπί δεν μπόρεσαν τα δάχτυλά σου να της ξεκουμπώσουν. Όλη την κούραση από το τρέξιμο τη νιώθεις τώρα στα νεφρά. Εκείνη βουβή. Χαλαρώνει το σφίξιμο. Ανασαίνει βαθιά τελειώνοντας μ’ ένα μικρό λυγμό. Άξαφνα γλιστράει από κάτω σου, να μη σε ξαναδούν τα μάτια μου, σου λέει, και χάνεται μέσα στη νύχτα. Σηκώνεσαι αργά, σιάζεσαι. Ένας σωρός κοπριές πιο πέρα μυρίζει δυνατά. Αγάπη μου, Μπατ, αγάπη μου. Και σε παίρνουν κάτι κλάματα…

Στρατής Τσίρκας

«Ακυβέρνητες πολιτείες – Η νυχτερίδα»

 σελ. 205-207